Five Pot Quabili

Two women, many pots, a show of Afghan hospitality

“Go to Afghanistan, knock on a stranger’s door, ask for a cup of tea, and see what happens.”

Naser Mohammadi is translating from their native language Farsi for his wife Farzanah Mohammadi. Along with Farzanah’s cousin and sister-in-law Morsal Soha, the three are part of a group of around 2,000 Afghan refugees who arrived in Minnesota since 2021 after the US completed its withdrawal of troops from Afghanistan, ending a 20-year military mission, leading to the Taliban takeover of the country that August. The Taliban is an Afghan militant and political movement that enforces a strict, fundamentalist interpretation of Islamic law.

The Taliban's return to power was followed by a humanitarian and human rights crisis, with restrictions on women and girl’s rights, arrests of journalists and activists, and other difficulties making life untenable for ordinary people like the Mohammadis.

“We had it all— except for security,” Farzanah explains.

Strikingly beautiful with dark eyes, a nose piercing, and stylish headscarfs occasionally revealing portions of her raven hair— a dress code violation according to the Taliban— Farzanah is quietly demure, punctuated by moments of confident assurance.

Farzanah making a pot of homemade yogurt. Photo: Sean Sherman

Arriving in Minnesota, she was seven months pregnant with her now three-year-old son Miran, born in Minneapolis in March of 2022.

“I’m the father of an American!” Naser proclaims with pride, mixed with what seems like a bit of bewilderment.

Morsal Soha, Farzanah’s cousin and sister-in-law. Photo: Sean Sherman

Morsal, who only arrived in Minnesota six months ago after a nine months long immigration ordeal that took her to Rwanda first, explains that she wants her daughter to be able go to school and “have fun.” She doesn’t want to comment further on her choice to leave Afghanistan, where her mother, her “idol,” remains.

At their Immigrant Kitchen dinner last month, the two women set out to show seventy strangers Afghan hospitality, a cultural value known and understood by all Afghans, where guests— even if they are strangers— are offered the utmost generosity and esteem. Naser describes their home in Herat Province, Afghanistan, where entire salons— the best ones— were reserved for guests.

“In every house in Afghanistan, a separate house or room is always reserved for guests. All the time. It's kept clean. There is a special lunch, separate everything. Everything is separate. It's just there for the guests, whenever they come, you don't need to run and clean. It's always there.”

The two women start by shopping multiple stores, one punctuated by the drama of the halal butcher breaking his blade.

“They wanted to make sure everything was just perfect, that it was done on time, that there was enough, and that the guests loved everything,” Naser tells me, describing the stress that they took on to showcase not just the cooking that they learned from their grandmothers and mothers, but Afghan culture, and most importantly, hospitality.

When the dinner was finally finished and served, and they could walk away from the giant pot of homemade yogurt, the massive pans of naan now sliced and served, and a room full of satiated guests— by now sipping tea that Farzanah poured with the spirit of bounty and generosity ingrained by the women who came before her.

The women pointed at the quabili pots, now containing little more than crisped bits of rice.

“Five pots!”

Farzanah and Morsal’s five-pot Quabili/ Photo: Sean Sherman

Qabuli, the rice and lamb preparation considered the national dish of Afghanistan is usually cooked in just one pot, a contained and reliable vessel for a dish repeated through generations— now Morsal and Farzanah had five going at once, with different heat sources, sizes, and opportunities to freak out. It came out perfectly.

Since 2021, approximately 76,000 Afghans have currently been evacuated to the United States through a federal program called “Operation Allies Welcome,” an effort to support vulnerable Afghans, including those who worked alongside the U.S. government in Afghanistan for the past two decades. Among other things, Naser’s work in Afghanistan included work with US Agency for International Development and the United Nations.

When I ask Naser what they would like people to know about them as a family, he comes back with a question.

“How come Americans don’t know that the United States of America has been in our country for 20 years? How many American soldiers were killed in Afghanistan?”

I admit that I can’t say.

Answer: Approximately 2,459, plus about another 20,769 wounded in action.

When the family were applying for immigration, Naser reports that a bureaucrat asked him on the phone: “What is Afghanistan?” It angered him.

Afghanistan: a population of around 40 million people, the land bordered by Pakistan, Iran, Turkmenistan, Uzbekistan, and China. It is a land that many, many occupiers and military campaigns have attempted to claim over millennia— and as a result has been very often under siege.

But it is also known for its ancient tradition of intricate hand-woven rugs— some of the most intricate coming from Herat Province— the Mohammadis’ hometown. Herat Province is also the site of breathtaking Mosques, and was once a seat of media, education, arts, music, sciences, and calligraphy.

As he flips through his phone, showing photos of former colleagues (who have all also fled) stunning rug work, and Afghanistan’s impressive winter snowbanks (that rival even Minnesota’s) he seems to be saying:

“We are all of this, too.”

Naser, Farzanah, and Morsal/ Photo: Sean Sherman

Family is central to Afghan culture— a value that reaches outward toward the hospitality of making anyone seeking refuge or shelter (or just a cup of tea) an extension of family. This ethos might be part of Afghanistan’s long history of conflict and war— experiencing invasions for centuries, but Islamic tradition also obliges hosts to treat all guests with absolute regard and generosity.

Farzanah says her first memories are around the family coming together to make food.

“Let’s gather together, let’s make food together,” she remembers her mother and her grandmother saying, even when the family had to flee to her grandmother’s house in the village for shelter after the US launched its 2001 war in response to the attacks of 9/11.

“She was a strong lady and brave,” Farzanah remembers. “Everyone was kind of counting on her. She was making good food, like breads, even in the war time.”

Just a few of the hundreds of Mantu being prepared for Immigrant Kitchen/ Photo: Mecca Bos

Coming together to make food in Afghanistan often means rolling mantu, steamed dumplings finished with lentil and yogurt sauces. Like all dumplings everywhere, these are a laborious and intricate production, one-bite wonders that can take all day to fold, even with a group, and that’s exactly the point. True hospitality takes a lot of work.

Consider the fact that the word “hospital” has its roots in “hospitality,” which can offer a glimpse into the crucial nature of this simple, yet sometimes arduous human gesture. Hospitality is at its very nature, caregiving. It’s what can rankle me, sometimes, about the current hospitality “industry.” Hospitality as a business can undermine the entire enterprise. True hospitality comes from the conscience— from an ancient urge to reach out with sincerity, and with a sense of responsibility to offer what you have, even if what you have is very little.

Hospitality can mean the difference between life and death in a place like Afghanistan where bodily dangers can be an imminent part of daily life.

While transitioning from the warmth of Afghanistan to the relative cold of Minnesota has been as challenging for the Mohammadis as you might think, they have actually settled quite nicely into their community. They know everyone within a couple block radius of their St. Paul home. Farzanah’s cooking has something to do with that.

“They love it,” says Naser.

“Our lives are a book,” he concludes, meaning the experiences the Mohammadis have had until this moment could fill a volume.

Circumstances at home prevent them from expounding further, but sharing their values— what Afghanistan is really about— is more to the point, anyway.

Read this story in Farsi, below:

پنج قابلمه قابلی |

دو زن افغان، قابلمه‌های زیاد، یک نمایش بزرگ از مهمان‌نوازی

ناصر محمدی در حال ترجمه از زبان مادری‌شان به فارسی برای همسرش فرزانه محمدی است. این سه نفر به همراه مرسل سها، پسرعمو و خواهرشوهر فرزانه، بخشی از گروهی متشکل از حدود ۲۰۰۰ پناهنده افغان هستند که از سال ۲۰۲۱ پس از خروج کامل نیروهای آمریکایی از افغانستان و پایان دادن به ماموریت نظامی ۲۰ ساله که منجر به تصرف کشور توسط طالبان در ماه اوت شد، به مینه سوتا رسیدند. طالبان یک جنبش شبه‌نظامی و سیاسی افغان است که تفسیری سختگیرانه و بنیادگرایانه از قوانین اسلامی را اجرا می‌کند.

بازگشت طالبان به قدرت با بحران انسانی و حقوق بشری همراه بود، با محدودیت‌هایی در مورد حقوق زنان و دختران، دستگیری روزنامه‌نگاران و فعالان و سایر مشکلاتی که زندگی را برای مردم عادی مانند محمدی‌ها غیرقابل تحمل می‌کرد.

فرزانه توضیح می‌دهد: «ما همه چیز داشتیم - به جز امنیت.» فرزانه با چشمانی تیره، پیرسینگ بینی و روسری‌های شیک که گاهی اوقات بخش‌هایی از موهای پرکلاغی‌اش را نمایان می‌کند - که از نظر طالبان نقض قوانین پوشش است - بسیار زیبا و متین است و لحظاتی از اعتماد به نفس در چهره‌اش موج می‌زند.

او که به مینه‌سوتا رسیده بود، هفت ماهه باردار پسر سه ساله‌اش، میران، بود که در مارس 2022 در مینیاپولیس متولد شد.

ناصر با غروری آمیخته با کمی سردرگمی اعلام می‌کند: «من پدر یک آمریکایی هستم!»

مرسل که تنها شش ماه پیش پس از نه ماه مهاجرت طاقت‌فرسا که ابتدا او را به رواندا برد، به مینه‌سوتا رسیده است، توضیح می‌دهد که می‌خواهد دخترش بتواند به مدرسه برود و «خوش بگذراند». او نمی‌خواهد بیشتر در مورد انتخابش برای ترک افغانستان، جایی که مادرش، «الگوی» او، همچنان در آنجاست، اظهار نظر کند.

ماه گذشته در شام آشپزخانه مهاجران، این دو زن برای نشان دادن مهمان‌نوازی افغان‌ها به هفتاد غریبه، یک ارزش فرهنگی شناخته شده و قابل درک برای همه افغان‌ها، که در آن به مهمانان - حتی اگر غریبه باشند - نهایت سخاوت و احترام ارائه می‌شود، عازم شدند. ناصر خانه خود در استان هرات افغانستان را توصیف می‌کند، جایی که تمام سالن‌ها - بهترین آنها - برای مهمانان رزرو شده بود.

«در هر خانه‌ای در افغانستان، یک خانه یا اتاق جداگانه همیشه برای مهمانان رزرو شده است. همیشه تمیز نگه داشته می‌شود. یک ناهار ویژه وجود دارد، همه چیز را جدا کنید. همه چیز جدا است. فقط برای مهمانان آنجاست، هر زمان که آنها می‌آیند، نیازی به دویدن و تمیز کردن ندارید. همیشه آنجاست.»

مرسل، چپ و فرزانه، راست، در یک سفر خرید یک روزه برای رویداد آشپزخانه مهاجران خود

این دو زن با خرید از چندین فروشگاه شروع می‌کنند، که یکی از آنها با نمایش شکستن تیغه قصاب حلال همراه است. ناصر با توصیف استرسی که برای به نمایش گذاشتن نه تنها آشپزی که از مادربزرگ‌ها و مادرانشان آموخته بودند، بلکه فرهنگ افغانستان و از همه مهم‌تر، مهمان‌نوازی متحمل شدند، به من می‌گوید: «آنها می‌خواستند مطمئن شوند که همه چیز بی‌نقص است، اینکه به موقع انجام شود، اینکه به اندازه کافی باشد و اینکه مهمانان همه چیز را دوست داشته باشند.»

وقتی بالاخره شام ​​تمام شد و سرو شد، و آنها توانستند از کنار دیگ بزرگ ماست خانگی، تابه‌های عظیم نان که حالا برش داده و سرو شده بودند، دور شوند، اتاقی پر از مهمانان سیر - که حالا داشتند چایی را که فرزانه با روحیه سخاوت و بخشندگی که توسط زنانی که قبل از آنها آمده بودند، ریخته بود، می‌نوشیدند.

آنها به دیگ‌های قابلی اشاره کردند که حالا چیزی بیش از تکه‌های ترد برنج در آنها نبود.

«پنج دیگ!»

قابلی، تهیه برنج و گوشت بره که غذای ملی افغانستان محسوب می‌شود، معمولاً فقط در یک قابلمه پخته می‌شود، ظرفی جادار و قابل اعتماد برای غذایی که نسل‌ها تکرار شده است - حالا مرسل و فرزانه پنج قابلمه را همزمان با منابع حرارتی، اندازه‌ها و فرصت‌های مختلف برای هیجان‌زدگی درست کرده بودند. این غذا کاملاً عالی از آب درآمد.

از سال ۲۰۲۱، تقریباً ۷۶۰۰۰ افغان از طریق یک برنامه فدرال به نام "عملیات استقبال از متحدان" به ایالات متحده منتقل شده‌اند، تلاشی برای حمایت از افغان‌های آسیب‌پذیر، از جمله کسانی که در دو دهه گذشته در کنار دولت ایالات متحده در افغانستان کار کرده‌اند. از جمله کارهای ناصر در افغانستان، همکاری با آژانس توسعه بین‌المللی ایالات متحده و سازمان ملل متحد بود.

وقتی از ناصر می‌پرسم که دوست دارند مردم به عنوان یک خانواده چه چیزی درباره آنها بدانند، او با یک سوال برمی‌گردد.

"چرا آمریکایی‌ها نمی‌دانند که ایالات متحده آمریکا ۲۰ سال در کشور ما بوده است؟ چند سرباز آمریکایی در افغانستان کشته شده‌اند؟"

اعتراف می‌کنم که نمی‌توانم بگویم.

پاسخ: تقریباً ۲۴۵۹ نفر، به علاوه حدود ۲۰۷۶۹ نفر دیگر که در جنگ مجروح شده‌اند.

ناصر گزارش می‌دهد که وقتی خانواده برای مهاجرت درخواست می‌دادند، یک کارمند اداری از او تلفنی پرسید: «افغانستان چیست؟» این سوال او را عصبانی کرد.

افغانستان: جمعیتی حدود ۴۰ میلیون نفر، سرزمینی که با پاکستان، ایران، ترکمنستان، ازبکستان و چین هم‌مرز است. این سرزمینی است که توسط امپراتوری‌ها و لشکرکشی‌های نظامی بسیاری اشغال شده و در نتیجه اغلب تحت محاصره بوده است.

اما همچنین به خاطر سنت باستانی خود در مورد جنگ‌های پیچیده دستی شناخته شده است.

افغانستان همچنین با فرش‌های دستباف ظریف خود، که ظریف‌ترین آن از استان هرات که زادگاه خانواده‌ی محمدی است، شناخته می‌شود. استان هرات مساجد نفس‌گیری را در خود جای داده است و زمانی مرکز رسانه‌ها، آموزش، هنر، موسیقی، علوم و خوشنویسی بوده است.

همان‌طور که در تلفن همراهش جستجو می‌کند، عکس‌هایی از همکاران سابقش (که همگی آن‌ها هم فرار کرده‌اند)، فرش‌های چشم‌نواز و توده‌های برفی عظیم در افغانستان (که با توده‌های برفی مینه‌سوتا برابری می‌کتند) را نشان می‌دهد و به نظر می‌رسد می‌گوید:

"ما این‌گونه هم هستیم."

خانواده در فرهنگ افغانستان جایگاهی محوری دارد و این ارزش در قالب مهمان‌نوازی بروز می‌یابد؛ هر کسی که به دنبال سرپناه، یا حتی تنها یک فنجان چای باشد، به چشم بخشی از خانواده دیده می‌شود. این نگرش تا حدی ریشه در تاریخ طولانی افغانستان از درگیری‌ها و جنگ‌ها دارد، چرا که این سرزمین قرن‌ها مورد تهاجم قرار گرفته است. با این حال، سنت اسلامی نیز میزبانان را موظف می‌کند که با نهایت احترام و سخاوت با همه مهمانان رفتار کنند.

فرزانه می‌گوید نخستین خاطراتش مربوط به زمانی است که خانواده دور هم جمع می‌شدند تا غذا درست کنند.

او به یاد می‌آورد که حتی زمانی که خانواده مجبور شد پس از آغاز جنگ آمریکا در سال ۲۰۰۱، در پاسخ به حملات ۱۱ سپتامبر، برای پناه گرفتن به خانه مادربزرگش در روستا برود، مادر و مادربزرگش می‌گفتند: "بیایید دور هم جمع شویم و با هم غذا درست کنیم."

فرزانه اضافه می‌کند: "او زنی قوی و شجاع بود. همه به نوعی به او تکیه داشتند. حتی در زمان جنگ هم غذای خوشمزه از جمله نان‌ها درست می‌کرد."

در افغانستان، دور هم جمع شدن برای درست کردن غذا اغلب به معنای آماده کردن منتو است؛ دامپلینگ‌های بخارپز که با عدس و ماست سرو می‌شوند. مانند همه دامپلینگ‌ها در سراسر دنیا، منتو نیز زمان و دقت زیادی می‌طلبد. لقمه‌های کوچک و ظریفی که حتی با کمک چند نفر می‌تواند یک روز کامل برای تا زدن آن‌ها صرف شود. و همین نکته اصلی است: مهمان‌نوازی واقعی تلاش می‌خواهد.

به یاد داشته باشید که واژه "hospital"، به معنای بیمارستان، از ریشه “hospitality” به معنای مهمان‌نوازی، گرفته شده است، که یادآور ماهیت اساسی این رفتار انسانی ساده اما گاه دشوار است. در ذات خود، مهمان‌نوازی نوعی مراقبت کردن است. به همین دلیل است که "صنعت" مدرن مهمان‌نوازی گاهی مرا آزرده می‌کند، زیرا تبدیل مهمان‌نوازی به یک کسب‌وکار می‌تواند ماهیت واقعی آن را تضعیف کند. مهمان‌نوازی واقعی از دل برمی‌خیزد و ریشه در یک انگیزه کهن دارد؛ انگیزه‌ای صادقانه و مسئولانه برای بخشیدن آنچه در اختیار دارید، حتی اگر اندک باشد.

مهمان‌نوازی می‌تواند در جایی مانند افغانستان که خطرات جانی بخش اجتناب‌ناپذیر زندگی روزمره است، تفاوت بین مرگ و زندگی باشد.

اگرچه گذر از گرمای افغانستان به سرمای نسبی ایالت مینه‌سوتا برای خانواده محمدی‌ها همان‌قدر چالش‌برانگیز بوده که انتظار می‌رود، آن‌ها به خوبی در جامعه خود جای گرفته‌اند. آن‌ها تقریباً همه همسایگان چند خیابان اطراف خانه‌شان در سنت‌پل را می‌شناسند و هنر آشپزی فرزانه در این امر نقش مؤثری داشته است.

ناصر می‌گوید: "آن‌ها دوستش دارند".

او در پایان می‌گوید: «زندگی ما مانند یک کتاب است»، بدین معنا که تجربیاتی که خانواده محمدی تا این لحظه داشته‌اند می‌تواند به راحتی یک جلد کامل را تشکیل دهد.

اگرچه شرایط خانه مانع از توضیح بیشتر آن‌ها می‌شود، به هر حال بیان ارزش‌هایشان، آنچه افغانستان واقعاً به آن معناست، مهم‌تر است.